"Το προτελευταίο κείμενο του ThePressProject"

Για όσους ενδιαφέρεστε, διαβάστε το εδώ

Οι φιέστες των Ολυμπιακών Αγώνων δεν είναι για όλους

Τα χαράματα του Σαββάτου 6 Αυγούστου (στις 2 π.μ.) έλαβε χώρα η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο. 

"Τα φλας θα αστράψουν, οι αθλητές θα συμμετάσχουν στην παραδοσιακή παρέλαση, το πλήθος θα ευχαριστηθεί υπερθέαμα. Πίσω από όλα αυτά όμως κρύβονται κοινωνικές αντιδράσεις, σκάνδαλα, διαφθορά και δισεκατομμύρια σε αθλητικές εγκαταστάσεις χωρών που μαστίζονται από κοινωνικές ανισότητες. Αυτή είναι η άλλη πλευρά του σύγχρονου πρωταθλητισμού, αυτή που οι διοργανωτές προσπαθούν με κάθε τρόπο να κρατήσουν κρυφή, αυτή που οι ίδιοι οι θεατές επιλέγουν να μη βλέπουν. Φέτος στο Ρίο, λίγοι θα επιλέξουν να δουν τη σκοτεινή φαβέλα αντί για το λαμπερό Μαρακανά."

Το ολυμπιακό «Τείχος της Ντροπής»:
Χαρακτηριστικό του πνεύματος των σύγχρονων Ολυμπιακών αγώνων είναι το ήδη περιβόητο "τείχος της ντροπής του Ριο".  Η διαδρομή από το αεροδρόμιο του Ρίο μέχρι την καλή πλευρά της πόλης παρουσιάζει έναν «κίνδυνο» για τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων: Ο επισκέπτης είναι πιθανό να αντικρίσει και την άλλη πλευρά, καθώς περνάει δίπλα από τις χιλιάδες φαβέλες της εξαθλιωμένης περιοχής του Μαρέ. Για να το αποφύγουν αυτό, οι αρχές ύψωσαν ένα τείχος ανάμεσα στο δρόμο και τις καλύβες που συνωστίζονται δίπλα. 

Το «Τείχος της Ντροπής», όπως αποκαλείται, έχει μήκος περίπου 5 μίλια και ύψος 10 πόδια. Η κατασκευή του κόστισε δεκάδες χιλιάδες δολάρια και καλύπτει μεγάλο μέρος της οδικής διαδρομής από το Διεθνές Αεροδρόμιο του Ρίο ντε Τζανέιρο μέχρι το νότιο τμήμα της πόλης, την «καλή πλευρά» δηλαδή, όπου βρίσκονται τα στάδια που φιλοξενούν τους Αγώνες, τα πολυτελή ξενοδοχεία, οι πλούσιες περιοχές και τα αξιοθέατα, όπως η παραλία Κόπακαμπάνα.  Διαβάστε περισσότερα εδώ.  

Για τους "Ολυμπιακούς αγώνες ...αλλιώς", δείτε το αφιέρωμα του ThePressProject.

Οι δικοί μας Ολυμπιακοί Αγώνες της ντροπής:
Και να μην ξεχνάμε τα δικά μας, τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας 2004.  Δεν θα πάψουμε να περιμένουμε να δούμε κάποτε  να αποδίδονται ευθύνες για αυτό το σκάνδαλο - και όχι μόνο άσφαιροι λίβελοι όπως είναι και ο παρών.  Είπαμε, μας χαρακτηρίζει ο δονικχωτισμός.

Πηγές: ThepressProject, CNN Greece

Ξενυχτώντας στο Παρίσι

Μια νέα μορφή της αντίστασης στην θεσμοθετημένη εξουσία έχει αρχίσει να εξελίσσεται στη γαλλική πρωτεύουσα.  Ήδη, αυτή η εκδήλωση κοινωνικού ακτιβισμού έχει εξαπλωθεί και στην Τουλούζ, τη Λυόν, τη Νάντη, αλλά και εκτός Γαλλίας πια.  Στις Βρυξέλλες, στη Γερμανία, στην Ισπανία.   Από ανθρώπους που νιώθουν ότι δεν έχουν πια πολιτικό χώρο.  Ορισμένοι τάσσονται εναντίον των εθνικών εκλογών, με τον τρόπο που διεξάγονται οι ψηφοφορίες. Εκφράζουν το “ras-le-bol”, το γαλλικό «ως εδώ και μη παρέκει», κυρίως της νεολαίας, αλλά και της μέσης αστικής τάξης που είναι η πρώτη που συνθλίφτηκε στα γρανάζια της οικονομικής κρίσης και της άμετρης φορολογίας.

της Βαρβάρας Δούκα, 18.05.2016 

Από τις 29 Μαρτίου στη γαλλική πρωτεύουσα, έχει αρχίσει ένα περίεργο κίνημα, μια ζύμωση, που αφορά το αύριο των κινητοποιήσεων και του πολιτικού στίγματος που τείνει να διαμορφώσει τη νέα πραγματικότητα της αντίστασης στην θεσμοθετημένη εξουσία.

Ξεκίνησε από αυθόρμητες καταλήψεις δημόσιων χώρων -τώρα έχει επικεντρωθεί στην Πλατεία Republique, η οποία μετά το Bataclan έχει γίνει εμβληματικό τοπόσημο- οι οποίες καταλήγουν σε νυχτερινές δημόσιες συζητήσεις με μορφή «άμεσης δημοκρατίας». 

Οι συγκεντρώσεις αυτές δεν έχουν ηγέτες ή οργανωμένο λόγο και δεν καταλήγουν σε διακηρύξεις ή θέσεις. Εκφράζουν όμως την ανάγκη για ανακατανομή του πλούτου, για περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη, για προστασία των ευπαθών ομάδων, και φτάνουν σε πιο τολμηρά θέματα, όπως την αμφισβήτηση ενός ολόκληρου συστήματος που βασίστηκε στην υλική ευημερία και στην δημιουργία χρήματος. 

Πολλοί προέρχονται από τον χώρο της Αριστεράς και νιώθουν προδομένοι από τις κυβερνήσεις που την συμπεριέλαβαν. Νιώθουν ότι δεν έχουν πια πολιτικό χώρο και ορισμένοι τάσσονται εναντίον των εθνικών εκλογών, με τον τρόπο που διεξάγονται οι ψηφοφορίες. 

Εκφράζουν το “ras-le-bol”, το γαλλικό «ως εδώ και μη παρέκει», κυρίως της νεολαίας, αλλά και της μέσης αστικής τάξης που είναι η πρώτη που συνθλίφτηκε στα γρανάζια της οικονομικής κρίσης και της άμετρης φορολογίας. 

Οι ολονύκτιες συζητήσεις συνήθως ξεκινούν από μια γενική συνέλευση που θα αποφασίσει τι θα συζητηθεί. Μπορούν να τεθούν από ζητήματα δημοκρατίας ως και προβλήματα για τους πρόσφυγες ή για το trafficking, από ζητήματα φύλου ή μειονοτήτων ως και τα τελευταία νομοσχέδια που πάνε να καταργήσουν το προνόμιο του ‘καλλιτεχνικού επαγγέλματος’, δηλαδή το δικαίωμα πληρωμής των ανθρώπων του θεάματος. 

Puerta del Sol, Μαδρίτη, 15.05.2016

Ομάδες σχηματίζονται ανάλογα με τη θεματική ενότητα και συνεχίζουν όλο το βράδυ. Όλοι μπορούν να συμμετέχουν παντού και να υπερθεματίσουν για ότι θέλουν. Δεν υπάρχουν αρχηγοί και καθοδηγητές, και όλοι σέβονται όλους, και κυρίως το δικαίωμα της μη αποτύπωσης προσώπων και τεκταινομένων. Είναι λοιπόν κάτι σαν άγραφος νόμος η μη χρήση κινητών, βίντεο, selfies, κ.ά. Τη δύναμη του μέσου, δείχνει προς στιγμή να την παίρνει η δύναμη του λόγου και της παρουσίας. 

Τις περισσότερες φορές ή, μάλλον, όχι ακόμα, δεν υπάρχουν

ΚΑΤΑΝΤΙΑ!

"Λυπάμαι που ξεπουλιέται η δημόσια περιουσία στους ξένους, που είναι άνεργη η νεολαία, θρηνώ για την Αριστερά που είναι αναγκασμένη να ψηφίσει πράγματα έξω από τα πιστεύω της, θρηνώ για τη μερική υποδούλωση της πατρίδας μου σε πολυεθνικές και ξένους, θρηνώ γιατί θα ψηφίσω μέτρα που δεν θέλω... Εδώ που φθάσαμε είναι για μένα κατάντια".

(Γιώργος Δημαράς, ΣΥΡΙΖΑ)

Ερώτημα: η κατάντια αφορά αυτούς που τα ξεστομίζουν αυτά ή εμάς που με τη στάση μας έχουμε δώσει το δικαίωμα να νοιώθουν άνετα και ασφαλείς για να τα ξεστομίζουν ;

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΛΗΣΗ

Μια ταινία μικρού μήκους για τον αδιόρατο κλοιό ελέγχου μας που ίσως και να μην είναι παραμύθι γραφικών, για τον κίνδυνο απόσπασης προσωπικών μας δεδομένων και, κυρίως, για την ελευθερία που νομίζουμε ότι έχουμε. Προς προβληματισμό και "επαναπρογραμματισμό" μας.

Αφορμή για την ταινία στάθηκε η προωθούμενη κάρτα του πολίτη (δείτε εδώ, αλλά και εδώ για τα ενδιαφέροντα αποτελέσματα από τη σχετική "διαβούλευση").  Ας μην είναι πάντως αιτία εφησυχασμού το ότι αυτοί που προς το παρόν αντιδρούν προέρχονται κυρίως από θρησκευτικούς ή συνομωσιολογικούς κύκλους.

Για να έχουμε εμπρός μας την ευρύτερη εικόνα, θυμίζουμε και τη μη σχετική, επιφανειακά, ανάρτησή μας  για τη Διατλαντική Συμφωνία TTIP.

 – Βραβείο Καλύτερης Ταινίας – Στέγη Γραμμάτων και τεχνών, Ελεύθερο Σχέδιο
– Βραβείο Κοινού – Στέγη Γραμμάτων και τεχνών, Ελεύθερο Σχέδιο
– Βραβείο Καλύτερης Ταινίας – micro μ Festival
  Σκηνοθεσία: Αντώνης Σωτηρόπουλος. 

  Σενάριο: Βασίλης Σιγάλας, Αντώνης Σωτηρόπουλος.
  Πρωταγωνιστές: Γιώργος Χρανιώτης, Σπύρος Μπιμπίλας.

Πηγές: NewPost, το Βήμα, aftodioikisi.gr